Endoparasitic 2 - آمادهای خودت رو به یک تکه گوشت در حال مرگ تبدیل کنی که تنها هدفش خزیدن و زنده موندنه؟ «اندوپارازیتیک ۲» دقیقاً همینه؛ یک تجربه ترسناک و پرتنش که هیچ رحمی نداره. این بازی یک عنوان کاملاً تکنفره و آفلاینه و برای دریدن و کشیده شدن در راهروهای یه سفینه فضایی، هیچ نیازی به اینترنت نداری. تو نقش یک بازمانده رو داری که انگار از یه کابوس بیدار شده. خبری از ابرقهرمان بودن یا تیراندازیهای بیهدف نیست. تو هیچی نیستی جز یه موجود نیمه جان که سه تا از دست و پاش پاره شده، دستش شکسته، و یه انگل مرگبار توی رگهاش داره بالا میاد. داستان در یک سفینه غول پیکر و تیره و تار به اسم «آرکشیپ» روایت میشه که حالا تبدیل شده به لانهی موجوداتی ترسناک و فراطبیعی (Eldritch Creatures). تو نمیدونی چطور اونجایی، هیچ آیندهای در کار نیست، و حتی یه حرکت اشتباه میتونه باعث بشه که به طور کامل کنترل بدنت رو از دست بدی. هدف سادهست: کافی رو هوا بکشی و فقط... زنده بمونی.
اگه فکر میکنی بازیهای ترسناک سخت بودن، اینجا تازه میفهمی «دست و پا شکسته» چه حسی داره. طراحی Endoparasitic 2 با هیچکدوم از شوترهای ساده قابل مقایسه نیست. همهی مکانیکها روی یک اصل بنا شدن: ضعف و ناتوانی. تو نمیتونی بدوی، بپری و حتی یه مگس رو هم بزنی. داستان اصلی بازی با کشیدن بدنت روی زمین با دست و پاهای فلج شده و کنترل تنفسهای بریده بریده جلو میره. راهروها تنگ و تاریکن، دشمنان از هر طرف میان، و تو باید به هر قیمتی که شده ازشون دوری کنی. یه تپانچه کوچیک داری که حتی نتونستی مستقیم روش هدفگیری کنی، اما ناامیدی آخرین راه فراره. هر گلوله رو باید تک تک و با زحمت و با ماوس توی خشاب بگذاری. یه نوار سلامتی به شکل رگهای زنده هم بالای صفحهست که مدام به سمت مغزت نقب میزنه تا با هر استرسی که بهت وارد میشه، ببینی چقدر زود داری به پایان خط میرسی. حتی رابط کاربری (UI) با ظاهری خونین و زنگزده، همون حس له شدن و له شدن رو بهت القا میکنه. در مجموع، برای زنده موندن و رسیدن به واکسن یا مهمات کافی، باید به هر دری بزنی.



















عالی ممنون از زحمت هایی که میکشید 👏🙏
عالی حتماً نصبش کنید حس خفنی داشت