Centum - یک ماجراجویی روان‌شناختی و معمایی در سبک اشاره و کلیک (Point-and-Click) است که توسط استودیوی Hack The Publisher ساخته شده و ناشر آن Serenity Forge می‌باشد. از نظر اتصال به اینترنت، این تجربه کاملاً تک‌نفره و آفلاین است و شما برای گم شدن در هزارتوی روایت‌های فریبنده‌اش، هیچ نیازی به اتصال به اینترنت نخواهید داشت. داستان بازی در یک سلول زندان تاریک و مرموز آغاز می‌شود. شما در آن از خواب بیدار می‌شوید و موجودات عجیبی اطرافتان را احاطه کرده‌اند. یک قاضی از شما سوال می‌پرسد و مدام شما را به دروغگویی متهم می‌کند. شما باید فرار کنید. اما آیا واقعاً فرار کردن هدف اصلی است؟ سنتروم با بهره‌گیری از مفهوم «راوی غیرقابل اعتماد» ، مرز میان واقعیت و خیال را چنان درهم می‌آمیزد که دیگر نمی‌توانید به هیچ چیز اطمینان کنید. داستان در قالب چندین بخش و در محیط‌های بصری کاملاً متفاوت روایت می‌شود. گاهی در یک اتاق کامپیوتر قدیمی با کابل‌های به هم ریخته و فایل‌های اسرارآمیز به سر می‌برید و گاهی در یک سلول قرون وسطایی، یک شهر عجیب یا یک فضای خالی و انتزاعی قدم می‌زنید و هر بخش، قوانین و فضای خاص خودش را دارد. هسته اصلی Centum، کاوش در محیط و حل معماهای غیرخطی و استعاری است.
شما با اشیاء مختلف تعامل می‌کنید، دیالوگ‌های شاخه‌ای را دنبال می‌کنید و گاهی در مینی‌گیم‌های کوتاه اما مفهومی شرکت می‌کنید؛ مثل یک بازی تیراندازی به سبک Duck Hunt یا یک شبیه‌ساز رانندگی ۱۶ بیتی. نکته هوشمندانه آن‌که «هر کلیک و تصمیمی که می‌گیرید، در حافظه بازی ثبت می‌شود» و به تدریج رفتار هوش مصنوعی راوی و مسیر روایت را تغییر می‌دهد. در اینجا خبری از قهرمان اصلی واحد نیست؛ شما با انتخاب‌های خود، رفتار یک هوش مصنوعی را شکل می‌دهید و او را به سمت سرنوشت‌های مختلف هدایت می‌کنید. حلقه زمانی و ساختار روگلایت بازی نیز باعث می‌شود که با چندین روش مختلف بتوانید از این چرخه فرار کنید و هر بار با گزینه‌ها و جزئیات جدیدی روبرو شوید. از نظر محتوایی، Centum حدوداً بین ۴ تا ۶ ساعت طول می‌کشد و شامل عناصر بزرگسالانه مثل خشونت گرافیکی، خون و وحشت روانی می‌شود. از نظر تجربه بصری و شنیداری، Centum یک شاهکار هنری آوانگارد است. سبک هنری بازی مدام بین پیکسل‌آرت کلاسیک، نقاشی‌های دستی سه‌بعدی و منوهای شبیه‌سازی شده از سیستم‌عامل‌های قدیمی در نوسان است و همین تغییرات ناگهانی، حس سردرگمی و بی‌ثباتی را در شما تقویت می‌کند. طراحی صدا نیز هوشمندانه و مینیمال است؛ از سکوت سنگین و صدای قدم‌هایتان در سلول گرفته تا نویزهای الکترونیک مزاحم و دیالوگ‌های راوی که با لحنی خونسرد و گاهی تهدیدآمیز، مدام شما را قضاوت می‌کند.
